Van Griekse god naar bloem: de mythes in bloei

Het ene moment ben je een onsterfelijke Griekse god of een betoverend mooie nimf, het volgende moment ben je veranderd in een bloemetje. En juist van die bloemetjes word ik dan weer heel blij. Al die kleurenpracht verrijkt de natuur in het algemeen, en Kythira in het bijzonder. Het is heerlijk om buiten rond te dwalen en de voorjaarsbloei te bewonderen, even weg van het gekibbel en geruzie, van de manier waarop mensen elkaar, in woord en daad, soms genadeloos te lijf gaan, aangestuurd door de zelfbenoemde ‘goden’ van deze wereld.

De Griekse mythes doen daar overigens niet voor onder. Dramatische liefdesverhalen, sluwe spelletjes, jaloezie en intens verdriet, het is verrassend herkenbaar voor ons gewone stervelingen. En misschien schuilt daar juist een zekere troost in. In deze blog zet ik een aantal van deze bloeiende en boeiende mythes in het zonnetje.

De Narcis

Narcissus was een knappe jongeman die leefde voor de jacht, hij had ontzettend veel bewonderaars en veel werden verliefd op hem. Op een dag, moe en dorstig van het jagen, kwam hij bij een heilige vijver met kristalhelder water en sappig gras, groener dan groen. Hij boog voorover, zag zijn weerspiegeling maar dacht dat het een beeldschone geest was die in de vijver woonde. Hij kon niet meer wegkijken, en werd verliefd op zichzelf. In zijn poging om ‘de geest’ te omarmen en te kussen viel hij in de vijver en verdronk. Hij kwam terug als een bloem. Vermoedelijk zat Aphrodite, godin van de liefde en de schoonheid, hierachter, die medelijden met hem had gekregen.

De Anemoon

Het Griekse woord voor wind is ‘anemos‘. Het was danook ergens wel logisch dat de mooie nimf Anemoon verliefd werd op Zephyros, de god van de westenwind. Een jaloerse Chloris, godin van de lente en bloemen, dreef de twee uitelkaar waarna Anemoon stierf van verdriet. Aphrodite kreeg medelijden met Anemoon en veranderde haar in een kleurig bloemetje. Haar tere bloemblaadjes worden zo voor altijd door de wind gekoesterd.

De Krokus

Toen Hermès, de god van de handel, samen met zijn geliefde vriend Krokos aan het disuswerpen was, gebeurde er een noodlottig ongeval. Krokos kreeg een discus tegen zijn hoofd, viel neer en stond nooit meer op. Op de plek waar drie druppels van zijn bloed de aarde raakte, groeide onmiddelijk een krokus. De feloranje stampers van de bloem symboliseren Krokos en herinneren aan zijn tragische einde.

De Iris

Iris was de godin van de regenboog de boodschapster van de goden. Ze gebruikte de regenboog als brug tussen de hemel en aarde om berichten van de Griekse goden naar de stervelingen te brengen.

De Hyacinth

Volgens de mythe waren zowel de zonnegod Apollo als Zephyros verliefd op Hyakinthos. Maar Hyakinthos verkoos Apollo boven Zephyros en daarom werd deze laatste kwaad. Toen Hyakinthos en Apollo aan het trainen waren met de discus (blijkbaar een erg populaire sport onder de Griekse goden) werd hij geraakt door een discus die door de windgod Zephyros uit koers was geblazen. Toen Hyakinthos stierf, was Apollo zo verdrietig dat hij bijna zijn onsterfelijkheid opgaf om samen te zijn met zijn geliefde in de dood. Apollo schiep uit het bloed van Hyakinthos de bloem hyacint ter nagedachtenis aan zijn dood.

Hyacinth — en de bolletjes van deze hyacinth zijn eetbaar, volvoi een heerlijke mezze,

De Affodil

Ook wel de Asphodel genoemd is sterk verbonden met de god van de onderwereld, Hades, en de dood. De asphodel is het voedsel voor de doden en de asphodelweiden zijn een plek zonder hoop of vrees. Hier werden allen heen gestuurd die een normaal doorsnee leven hadden geleid, noch goed, noch slecht.

De Papaver

De klaproos, de ‘poppies’ en ook wel slaapbollen genoemd, verwijzen naar de slaapverwekkende werking van papaverzaad. Papaver is het symbool van Hypnos, de god van de slaap, bij voorkeur draagt Hypnos een papaver in zijn haar. Trouwens het Griekse woord voor slaap is “ypno”. Hypnos is tevens de tweelingbroer van Thanatos, de god van de dood en beide leven in de onderwereld, bij Hades dus.