door
Kiria Soufoula is overleden*. We zijn geschokt als het ons ter ore komt. Albert sprak haar twee dagen ervoor nog. Enthousiast en energiek zoals ze altijd was. De laaste jaren stond ze vooral in de zorgstand vanwege haar dementerende man. Ze ploeterde voort maar ze redde het allemaal heel erg goed in haar eigen huis tegenover het kafenio in Aroniadika.
Ineens is ze er niet meer. Ze ging naar het ziekenhuis omdat ze zich niet zo lekker voelde en die avond is ze overleden, hartfalen. Wat zullen we haar vriendelijke gezichtje missen. Ze kwas klein en pezig maar haar brede armzwaaien deden immer denken aan een grote gulle Griek. En ze kon haar auto inparkeren als de beste, in die hele krappe garage van ze. Kalo taxidi, kiria Sofoula!
De begrafenis was twee dagen later. De kinderen en kleinkinderen kwamen over uit Athene en haar man zat er somber en erg verdrietig bij. Hartverscheurend. Ze is begraven op het kerkhof van Aroniadika, in de buurt van onze goede vriend Paris, die twee konden het altijd al goed samen vinden.
Na de kerkdienst en de begrafenis is iedereen uitgenodigd voor een koffie bij het kafenio. Het is prachtig weer en we kiezen een tafeltje buiten uit. Er staat water, er wordt koffie gebracht, schaaltjes met koekjes, paksimadi en kaas. Inga komt langs met metaxa en tsipouro. Het is 11 uur s ohtends maar daar stoort een Griek zich niet aan. Ik ook niet en neem een glaasje. Heerlijk. Een Griekse buurvrouw komt bij ons zitten, we hebben haar lang niet gezien omdat ze de wintermaanden in Athene doorbrengt. We praten over kiria Sofoula en de verhalen van toen. Daarna het werk, ook zij verhuurt appartementen. Een buurjongen komt erbij. Inga doet nog een rondje met de tsipouro, Albert houdt het bij water.
De buurvrouw vertrekt en met de Griekse buurjongen, die tweetalig is opgevoed, hebben we het over kiria Sofoula, verhalen van toen en werk. Ook hij verhuurt in het dorp appartementen. Hij heeft nog een baan en geeft Japanse studenten dagelijkse Engelse les. Gekscherend roep ik dat hij al diverse Japanse woorden kent: saganiki, krasaki, tzaki, karotaki, banaki, souvlaki...van de tsipouro zo op de ochtend word ik wat melig. Ik ratel door en vertel dat een van mijn favoriete songs van een Japanse zangeres is. Als ik die muziek draai past die zo goed bij Kythira, het landschap, de heldere tonen, de melodie. Hij moet wel lachen om me en vraagt naar het nummer: The Flower of Carnage. Ah….zegt hij ‘To krasaki tou Tsou’…
WAT??? de wijn van wie?
The flower of Carnage hoorde ik voor het eerst in de film Kill Bill (grandioze film trouwens met nog meer fantastische muziek) van Quinten Tarantino. De stem van Meiko Kaji tingelt als die van een engeltje en de muziek is helder en fris als een zonnige ochtend in de lente. De betekenis van haar woorden liggen aan de andere kant van het spectrum. Geen dromen, geen vreugde, geen verwachtingen…deze bloem van het bloedvergieten.
De Grieken hebben er iets grappigs van gemaakt, al zijn de meningen daarover nogal uiteenlopend. Maar zo gaat dat met een parodie toch? De Japanse tekst heeft een Griekse ondertiteling gekregen, vanwege het feit dat sommige Japanse woorden zo Grieks klinken (en andersom). Daar komt een redelijke onzin tekst uit maar het is beslist heel erg komisch. Zal de zangeres deze persiflage ook hebben gewaardeerd?
Veel luisterplezier!
Anita
*Kiria Sofoula is in het voorjaar van 2025 overleden
**meer Krabbels? Ga hier naar Krabbels XIII
