Nafplio

 

Nafplio is een heerlijke Griekse stad aan zee, en eentje om vaker naar terug te keren. Gelegen tussen de duim en de wijsvinger van Peloponnesos is het voor ons een ideale winterstop op doorreis naar Athene. Of, zoals in het voorjaar van 2023, om er Albert zijn verjaardag te vieren. Het heeft voor ons ook iets nostalgisch, want ooit, tijdens onze emigratie voorbereiding, hebben we in Nafplio een Griekse taalles* gevolgd.

 

We kozen dit keer voor hetzelfde hotel als toen: Hotel Leto Nuevo (destijds heette het nog Hotel Leto). Achteraf bleek dat de juiste keuze, want overal in Nafplio waren werkzaamheden aan de gang. De smalle straatjes in het oude gedeelte lagen opengebroken, met veel gedril van boren tot gevolg. Ook bij Hotel Grand Serai, waar we eveneens graag logeren. Van al die werkzaamheden hadden we bij Hotel Leto geen last en bovendien konden we er makkelijk parkeren, wel een dingetje in Nafplio. En dan de nostalgie van toen in Hotel Leto: die stelde ons niet teleur… met hier en daar een vleugje ‘nuevo’ (Spaans voor nieuw) en zalig slapen onder het dak van de moeder van Apollo en Artemis: de Griekse godin Leto.

 

 

Het was eind maart toen we vanaf Kythira de veerboot namen naar Neapolis. Vanaf Neapolis is er tegenwoordig een snelweg, dus het eerste stuk ging vlot. Op enig moment besloten we de mooie route te volgen: via de bergen naar Leonidas en vandaar via een prachtige kustroute naar Nafplio. Dat duurde toch wat langer dan gedacht, alsof die imposante bergen zich verdubbelden na elke bocht.

We hadden een paar dingen in Nafplio die we wilden zien en doen: rondkuieren door het oude gedeelte van de stad en lekker veel herinneringen ophalen. Op z’n minst een koffietje doen op het prachtige Syntagma plein in het centrum. Het Palamidi fort beklimmen, lekker eten en drinken en, als het weer goed zou zijn, het Karathonas strand bezoeken en een plons in zee nemen.

 

 

Karathonas strand

Om bij het laatste te beginnen: de duik in zee is gelukt. We zijn er zelfs naartoe gewandeld vanaf ons hotelletje. Ongeveer een uurtje heen en natuurlijk weer een uurtje terug. De wandeling loopt via een mooi pad langs de kust, met veel groen en een lonkende blauwe zee. Het strand haalt het natuurlijk niet bij de mooie stranden van Kythira, maar dat hadden we ook niet verwacht. De nostalgie, daar ging het om.

Terug in Nafplio valt ons de graffiti op. Echt overal. Zo lelijk. Het Syntagma plein was toeristischer dan ik me kon herinneren maar het Palamidi was weergaloos.

 

 

Palamidi Fort

Het was zo’n dag met een dreigende lucht met zware wolken. Regen in april? Jazeker, dat weer kan alle kanten opflapperen, warm en zonnig, regen en kou, de lente in Griekenland heeft van alles wat. Toch gaan we het Palamidi fort beklimmen, dat zo’n 200 meter boven Nafplio uittorent. Dit imposante verdedingsbolwerk, gebouwd door de Venetianen rond 1714, ademt één en al geschiedenis. De Griekse vrijheidsstijder Kolokotronis heeft er nog gevangen gezeten. En met Kolokotronis zijn we weer even op Kythira.

(klik op de foto voor een vergroting)

 

We klimmen omhoog via de beroemde traptreden, 857 op precies te zijn. Het uitzicht wordt steeds mooier. Bijna bij de top begint het wat te druppen. We zijn niet van suiker, dus we willen ook het hoogste plateau van het fort bereiken. Het begint harder te regenen en we moeten nog 857 trappen naar beneden. Dat doen we in een soort van sprint, glibber de glibber. Stevig gebouwde toeristen in korte broek en T-shirt klauteren nog steeds puffend in de regen omhoog, waarbij de aan hun lijf geplakte, doorweekte kleding geen erg fraai beeld schetst van wat er onder al die natte lagen zit. Inmiddels zijn wij beneden, eveneens doorweekt (oei), en duiken het eerste het beste terras op. Een warme kopje thee, parakalo! Het weer klaart al snel weer op. De net aangeschafte parapluutjes blijken niet meer nodig te zijn.

 

 

Mykene

De volgende dag reizen we, op Alberts verjaardag, af naar de archeologische plek Mykene. Het waren de Achaeërs die in 2100 v.Chr. verschillende steden stichtten in Griekenland, waaronder Mykene, met kolossale burchten en muren. De bloeitijd van de Mykeense bevolking lag tussen 1400 en 1200 v.Chr., een koningshuis van absolute monarchen. Het gouden dodenmaskervan Agamemnon is de beroemdste archeologische vondst aldaar.

Het allermooiste is de Mykeense grafarchitectuur: bijzonder en bizar. Grote graven, alsof de Mykeense bevolking uit louter Cyclopen bestond. Het waren graven voor de koninklijke families. Mykene is een magische plek.

De koningsburcht is te bereiken langs de indrukwekkende, met cyclopische stenen gebouwde muren en prachtige Leeuwenpoort. Er staan heerlijk veel informatieborden met goede uitleg, en met een zonnetje op ons bolletje staan we ons aangenaam in te leven hoe het leven toentertijd was.

(klik op een foto voor een vergroting) 

 

Terug naar Nafplio

Via Argos rijden we terug. Al snel raken we verward in de straatjes van Argos, ja echt waar. Gelukkig is er een vriendelijke dorpsbewoner die ons op zijn brommertje uitgeleide doet. De burcht aldaar viel in het niet bij wat we net in Mykene hadden gezien. We kwamen ook weer langs Tiryne, daar waren we al eens geweest, dus die slaan we dit keer over. De tijd vliegt en de verjaardagsborrel van Albert wacht met smart op ons. Yamas! Op jou, Alberto mou. Terug in Nafplio vinden we nog een heerlijk plekje in het namiddagzonnetje.

Anita

*Omilo > Griekse taallessen in Griekenland