De Olijf-Pluk-Weken 2025

 

“Wat een heerlijke week, ik hoefde nergens over na te denken, alles was geregeld”

“In de loop van de dagen voelde ik me rustiger worden…”

en ook,

“Na een halve dag olijven plukken vroeg ik mezelf af: ga ik dit vier dagen vol houden?…En ik vond het leuk!”

Zo, even wat reactie’s van de olijf-pluk-gasten.

Olijven plukken op Kythira gaat om de beleving van een eeuwenoude traditie, van olijf tot olie. Omringd door oersterke olijfbomen in de geurige Griekse natuur en ondertussen heerlijk ontspannen bezig zijn. Daar doen Albert en ik nog een sausje van een verzorgde week overheen, en na zo’n vakantie keer je herboren terug naar huis.

 

(klik op de foto voor een vergroting)

 

Het plukplezier spat van de foto’s af. Dankzij de regen in oktober, en tijdens de eerste Olijf-Pluk-Week, zagen we de olijfboomgaarden met de dag groener worden. “Pas op de cyclaampjes!” werd er geroepen bij het uitspreiden van de grote groene netten om de olijven in op te vangen. Dat was natuurlijk onbegonnen werk; die olijven moeten rollen. Het was erg jammer dat het halverwege de derde plukdag begon te regenen. Gelukkig hadden we die ochtend de mobiele telefoon van Anja wel terug kunnen vinden. Een verzopen mobieltje leek ons niet zo handig.

Die telefoon was ze de dag ervoor verloren tijdens een wandeling. Is er tijd voor een wandeling tijdens een olijf-pluk-week? Jazeker! Na twee dagen plukken kan iedereen even geen olijf meer zien en is het heerlijk om de benen op een andere manier te strekken. Een deel van de groep besloot een lange wandeling te maken naar de ruïnestad Paleochora.

Mijn broer haakte al af voordat de wandeling was gestart. Hij had zijn hoofd vervelend gestoten aan een lage doorgang. Tja, dat is mij ook wel eens overkomen, een soort familiekwaal, zeg maar. In eerste instantie zag het er lelijk uit: hechten of niet? Nadat het meeste bloed was weggeveegd en de wond was schoongemaakt, leek een hechting onnodig. Wel besloot hij het even rustig aan te doen en een boekje te gaan lezen in de najaarszon; beslist geen slecht idee.

 

(bedankt Maureen, voor de prachtige foto’s, klik op een foto voor een vergroting)

 

Om zes uur, inmiddels donker op Kythira, kwamen de wandelaars weer thuis. Al snel was Anja in paniek: “Waar is mijn telefoon?” riep ze. Zo herkenbaar dit. Een mobiele telefoon is het kloppende hart van ieders bestaan. Complete waanzin natuurlijk, maar zo voelt het wel (toch?). Dus het was tijd voor ReddingsActieMobiel.

Het was te donker om op dat moment nog te gaan zoeken. Na een kort overleg over het hoe, wat en waar spraken we af om ReddingsActieMobiel de volgende ochtend ten uitvoer te brengen. Er was regen voorspeld, dus haast was geboden. Om acht uur ’s ochtends gingen we op pad, te beginnen bij het eindpunt van hun wandeling, want daar hadden ze nog even gezeten bij de bron. Jeroen ging er als een speer vandoor, glibberend (oeps) over de natte stenen. Dina volgde met dezelfde snelheid, maar helaas: nergens een telefoon. Opnieuw even samenspraak, een soort Wie is de Mol-momentje (veel fans in de groep). Jeroen en Dina zouden doorlopen; Anja en ik namen de auto om naar Paleochora te rijden en daar te zoeken. En ja hoor: bij het eerste het beste kerkje aldaar, het kerkje van de Heilige Barbara, lag haar telefoon duidelijk zichtbaar. Bedankt Barbara voor het wakende oog! Anja was zó blij, en wij ook. Want als we de telefoon niet hadden gevonden, was er beslist iemand de rest van de week niet in haar hum geweest. Om 9.30 uur zat iedereen weer gezamenlijk aan het ontbijt. Al hield Dina een gekneusde vinger over van al dat gedraaf over die gladde stenen in alle vroegte….

 

 

Van zo’n vroege wandeling word je trouwens heerlijk wakker. Dat is een stuk leuker dan het autoalarm van de huurauto, dat elke ochtend loeiend afging. Jeroen, vertrouwd met een Tesla thuis, moest even wennen aan het openen van de auto waardoor het alarm zich duidelijk liet horen. Na een paar dagen kon hij weer prima overweg met zo’n ‘ouderwets’ karretje.

De voorspelling was nóg een regendag. En zo geschiedde: het begon te regenen tijdens het ontbijt en het bleef die dag regenen. Geen olijven plukken, maar meer een ‘pluk de dag‘-plan. Waar heeft iedereen zin in? Een deel ging uiteindelijk toch op pad met de auto om het zuiden te verkennen en een paar unieke punten van het eiland af te vinken. Missie geslaagd, zo bleek aan het einde van de dag. Helma en Annita bestormden Potamos. Albert bracht ze er in de auto naartoe en ze wilden per se terugwandelen. Je raadt het al: twee verzopen katjes kwamen weer thuis. Annita’s regenjas was wel een jas, maar niet bestand tegen regen. Het water liep in straaltjes over haar rug. Kijk, dat weet ze dan ook weer. Helma ging ’s middags voor plan B: Anita (ondergetekende) verlossen van een aantal kweeperen. Zó blij mee.

 

(klik op de foto voor een vergroting)

 

Elk jaar in oktober hebben we circa 100 tot 150 kweeperen. Die kun je niet zo uit de hand eten; daar moet je iets mee doen. Het merendeel maak ik in als compote, maar tijdens de olijf-pluk-weken zijn ze heerlijk als nagerecht, in diverse variaties welteverstaan. Helma had zin om het overbekende Griekse ‘zoetje van de lepel’ te maken, gliko tou koutaliou. En het was lekker! Tijdens de tweede olijf-pluk-week hebben we er zelfs twee keer van gegeten, samen met een heerlijke dot echte Griekse yoghurt. Dus Helma, nog bedankt, ook namens alle plukkers van de daaropvolgende week.

 

(goede balans en cadans momentjes in de tweede week, klik op een foto voor een vergroting)

 

De olijvenplukkers in de tweede week waren ervaren plukkers; m.u.v. Maureen kwam iedereen voor de derde, achtste, tiende of zelfs vijftiende keer! Echt wel bijzonder om ze in dezelfde olijf-pluk-week bijelkaar te hebben. Door hen zijn trouwens al heel wat kweeperen geproefd en opgepeuzeld gedurende al die jaren. De regen verdween in de tweede week eveneens als sneeuw voor de zon. Die warmte en prikkende zon zorgden er niet alleen voor dat de olijvenplukkers aanvielen op het ontbijt, maar ook de wespen. Dat heeft Pat pijnlijk genoeg ondervonden. Een slokje verse jus d’orange was toch even een… dikke prik in zijn tong. Snel flink wat ijs erop (hier spreekt wederom een ervaringsdeskundige) om de zwelling te voorkomen. Ook dit leed ging voorbij.

(klik op een foto voor een vergroting)

 

Terug naar de olijven. Daar kwam iedereen voor, en de bomen moeten wel leeg …pluk pluk pluk…dat is gelukt! Er zijn geen plukrecords gesneuveld, maar met dik 900 kilo olijven en 150 kilo superverse olijfolie komen we het jaar weer door. Kortom: superbedankt lieve Olijfjes en Extra Virgin plukkers; Dina, Anja, Berthold, Jeroen, Helma, Annita, Christina, Marianne, Maureen en Ted en Pat voor al jullie plukwerk, mooie verhalen en gezelligheid. Geniet van jullie eigen olijfolie thuis in Nederland en Amerika, en tot een volgende keer op Kythira!

Anita

*ook leuk om te lezen: de Olijf-Pluk-Weken 2024

**iedereen heeft zo veel leuke foto’s gemaakt, ik kon niet kiezen! Dus bij deze nog een kleine selectie van de olijvenpluk in 2025! Veel kijkplezier!