Mavroghiorghianika

Mavro….wat? 

Het dorpje Mavroghiorghianika op Kythira, waarvan de naam een echte tongbreker is en het dorp zelf op sommige plekjes een beenbreker! Er woont nog maar een enkeling en de meeste huizen zijn in vervallen staat. In een dusdanige staat zelfs, dat het hele dorp weer fascinerend wordt.

Die ruïnes zonder daken en ramen, waar de sfeer van het verleden door de ruimtes zweeft, vertellen hun eigen verhaal. Stel dat zo’n dorpje helemaal gerenoveerd zou worden, dat lijkt me geweldig. De vraag is alleen of de eigenaren van al die huizen daar net zo over denken. Vermoedelijk niet. Slechts een enkele keer wordt er namelijk een ruïne verkocht en opgeknapt.

Zoals in de jaren tachtig van de vorige eeuw, toen een karkas van een woning werd gekocht door de Nederlandse dierenarts die destijds op Kythira neerstreek met zijn vrouw. Na, als ik het goed heb, tien jaar huwelijk zijn ze gescheiden. Hij bleef, zij vertrok. Ze schreef later een allervermakelijkst boek over hun periode samen op het eiland: Water bij de Ouzo.

Wij hebben de dierenarts persoonlijk gekend. Hij is inmiddels overleden en ligt begraven op de begraafplaats van het nabijgelegen dorp Karavas. Zijn huis is verkocht, maar zijn Nederlandse vriendin is gebleven; zij woont nog altijd in haar eigen huis in het dorpje. Dat brengt me meteen bij een anekdote van afgelopen zomer.

Het begon verontrustend met een berichtje van de dochter van deze vriendin. Ze kon haar slechtziende en slecht ter been zijnde moeder al wekenlang niet bereiken en was erg ongerust. Of ik even kon gaan kijken, want ze wist niet wie ze anders moest berichten. Toevallig zaten wij die middag en avond op het eilandje Elafonissos en zouden we pas laat terugvaren met de boot van Theo. Een heerlijk nazomers uitje, trouwens. Kijk maar eens op @agreekisland op instagram.

Ik besloot meteen actie te ondernemen, want de komende dagen was het qua werk onmogelijk om ‘even’ naar Karavas te gaan. Nadat ik wat berichtjes had rondgestuurd naar bekenden in Karavas, reageerde vriendin M. meteen. Ze zou gaan kijken en me bellen zodra ze er was. Een buurvrouw ging met haar mee, want ze durfde niet alleen, niet wetend wat ze aan zou treffen.

Ondertussen kreeg ik wat meer informatie over de contacten van de moeder: de taxichauffeur die haar een paar keer per week helpt met de boodschappen, een buurvrouw die voor haar kookt… Ergens kreeg ik het vage vermoeden dat ze gewoon in orde was en haar eigen leventje leidde in Mavroghiorghianika.

Inmiddels was het bijna negen uur ’s avonds toen M. me belde vanaf Kythira. Ik zat nog steeds op Elafonissos, waar we net wilden gaan eten. M. liet de verbinding openstaan terwijl ze het huis binnenging. De moeder moest thuis zijn, want de deur was niet op slot en haar wandelstok stond bij de deur. Ik kon elke voetstap volgen. Ze riepen haar naam, maar ze was nergens te bekennen. Er was nog een trappetje naar boven, waar de deur dicht was… Kloppen… en ja hoor: we hoorden een stem. Ze openden de deur en daar zat ze, gezond en wel, niet eens verbaasd. Wel wat beduusd, dus gaf M. mij meteen haar telefoon zodat ik even in het Nederlands met de ‘verloren gewaande’ moeder kon praten.

Wat bleek? Haar vaste lijn was afgesloten door het Griekse telefoonbedrijf en haar mobieltje had ze uitstaan. Haar hondje was net geopereerd en daar was ze erg ongerust over; kortom, ze zat helemaal in haar eigen wereldje. Eind goed, al goed dus. Met de belofte dat ze contact zou opnemen met haar dochter, en mijn belofte aan haar dat ik spoedig een kopje koffie zou komen drinken, sloten we af.

We zijn nu een dik half jaar verder en terwijl ik dit schrijf, herinner ik me die belofte. Foei, ik ben nog steeds niet geweest.

Anita

PS: Dat die telefoonlijn is afgesloten, is ons ook overkomen. Niet omdat we de rekening niet hebben betaald, maar omdat Cosmote (het communicatiebedrijf in Griekenland) de ‘ouderwetse’ telefoonlijnen (die bij ons in de zomer van 2025 zijn verbrand) niet langer wil herstellen of in stand wil houden.